Αναταράξεις και φούσκες

Μεγάλη μέρα σήμερα για τον νερένιο μικρόκοσμο που φιλοξενείται στο σαλόνι μου! Μετά από μια επίσκεψη στο γνωστό μαγαζάκι, επέστρεψα φορτωμένη πράγματα. Το ένα ήταν το σύστημα με την αεραντλία και την πετρα (πορόλιθο) το οποίο συνέδεσα και πλέον από ένα σημείο πίσω από τη ντοματιά αναβλύζουν ολημερίς με ορμή φυσαλίδες, οξυγονώνοντας ακόμα περισσότερο το νερό. Το άλλο περιεχόμενο της σακουλίτσας περιείχε δυο νέους κατοίκους: την Σπίθα, μια αεικίνητη κιτρινωπή νεαρή ψαρίνα - για να έχει τρεις το χαρέμι του Axl - με μια στρογγυλή γαλαζωπή ουρά που στην πάνω μεριά της έχει μια τζούρα κόκκινο, και τον αγνώστου ονόματος ακόμα γατοψαρίνο, χρωματισμού pepper, ο οποίος θ'αναλάβει να καθαρίζει το βυθό από τα περισσεύματα του φαγητού που δεν μπορούν να φάνε οι άλλοι.

Βέβαια για να'μαι ειλικρινής, περιμένω τη Μάρω από μέρα σε μέρα να ψοφήσει. Τρώει, αλλά έχει αρχίσει εδώ και μέρες να καμπουριάζει και να κινείται με δυσκολία. Έχει ταλαιπωρηθεί πολύ η κακομοίρα, αν και ακόμα κι έτσι παραμένει κακιασμένη και όποτε περνάει ένα άλλο ψάρι δίπλα της πάει να το προγκήξει. Τα μωρά, εν τω μεταξύ, είναι σίγουρα πέντε και τρώνε σαν τρελά. Τα κυνηγάνε βέβαια οι μεγάλοι αλλά ξεφεύγουν προς το παρόν. Μάλλον θα χρειάζεται ν'αλλάζω νερό δυο φορές τη βδομάδα μέχρι να μεγαλώσουν. Αλλά δε με πειράζει καθόλου, αρκεί να ζήσουν.

Στην πρώτη φωτογραφία εικονίζεται η Σπίθα με φόντο τις φυσαλίδες, ενώ στη δεύτερη ο Pepper (έτσι θα τον βγάλω, του πάει) με κοιτάζει δύσπιστος ενώ σκάβει το χαλίκι ψάχνοντας φαΐ.

Μωράκια!

Σήμερα το πρωί, 5 ή 6 (δεν μπορώ να δω καλά, είναι τόσο ψειρούλες!) μωρουλίνια ψαράκια εμφανίστηκαν να περιφέρονται λίγο χαμένα στο ενυδρείο... Προφανώς είναι τέκνα της φουσκωμένης σα μπαλόνι μέχρι χτες Διαμάντως, η οποία για κάποιο λόγο είναι ακόμα φουσκωμένη, απλά όχι σε τέτοιο βαθμό. Με δεδομένο ότι οι συνθήκες πλέον στο ενυδρείο μετά από τις πολύτιμες συμβουλές που έλαβα είναι καλύτερες, ελπίζω να τα καταφέρουν να επιβιώσουν. Το μόνο παράξενο είναι ότι είναι ελάχιστα. Την προηγούμενη φορά που υπήρξε γέννα στο ενυδρείο μου, μιλάγαμε για 18-20 μωρά. Ίσως όμως αυτά τα 6 αποδειχθούν πιο δυνατά. Θα δείξει. Προς το παρόν, είμαι μια χαρούμενη ψαρομαμά και θα μπορούσα να κάθομαι να τα χαζεύω με τις ώρες!

Νέο ξεκίνημα (ελπίζω)

Έχω πολύ καιρό να γράψω... Κι αυτό οφείλεται στο ότι είχα πολύ καιρό να ασχοληθώ με θετικό τρόπο με το μικρό μου ενυδρείο. Το πρώτο μισό του καλοκαιριού κύλησε ήρεμα, όμως απ'τη στιγμή που έπιασαν οι ζέστες η θερμοκρασία του νερού άρχισε ν'ανεβαίνει επικίνδυνα. Μια μέρα μπήκα στο σπίτι και βρήκα τον Billy ψόφιο, και το θερμόμετρο να δείχνει 32 βαθμούς. Μέσα Ιουλίου πήρα άλλο ένα ζευγάρι για ν συνοδέψει τις δύο κυρίες... Έναν πανέμορφο αρσενικό, κίτρινο με σχεδιάκια, και μια θηλυκιά κιτρινωπή με στρογγυλή κόκκινη ουρίτσα. Ο αρσενικός ήταν όμως αδυνατούλης και άντεξε μόνο λίγες μέρες.

Επειδή το ταμείον ήταν μείον και δεν υπήρχε η δυνατότητα ν'αγοράσω ανεμιστηράκια, έβαλα τα μεγάλα μέσα: ο μοναδικός ανεμιστήρας του σπιτιού μοιραζόταν ανάμεσα σ'εμάς και τα ψαράκια. Μ'αυτά και μ'αυτά, κατάφερα να διατηρώ τη θερμοκρασία σταθερά στους 30 βαθμούς και περίμενα να δω τι θα συνέβαινε με τις τρεις μαντάμ. Αρχές Αυγούστου φύγαμε για ένα τριήμερο, και είχα αφήσει φαγητό στους γονείς μου για να περάσουν να τις ταΐσουν. Πράγματι πέρασαν, αλλά την επόμενη μέρα που επιστρέψαμε σπίτι η μικρή, η Jude, είχε εξαφανιστεί.

Στενοχωρήθηκα απίστευτα, καθώς ήταν το μοναδικό ψαράκι που προερχόταν από την αρχική παρεούλα του Andy. Η απογοήτευσή μου ήταν τέτοια που δεν ήθελα να ασχοληθώ καν, κι ακόμα περισσότερο όταν η θηλυκιά ψαρίνα με την κόκκινη ουρά ψόφησε κι αυτή μετά από μια περιπέτεια που είχε με το φίλτρο. Έλεγα ότι η Μάρω ήταν θέμα χρόνου να μας αφήσει κι αυτή, κι ότι αφού γινόταν κι αυτό θα μετακινούσα το ενυδρείο, θα άλλαζα όλο το νερό και θα περίμενα αρκετό καιρό πριν ξαναέβαζα ψάρια μέσα. Φυσικά υπάρχει και ο μικρός τιγρέ γλύφτης, αλλά αυτός είναι μια χαρούλα, δεν πιάνεται.

Όμως η Μάρω δεν ψόφησε, και ο πατέρας μου μού σύστησε έναν μαγαζάτορα εδώ πολύ κοντά, στη Σαχτούρη, καθως τον ήξερε ένας φίλος του από τη δουλειά. Σήμερα, λοιπόν, αποφάσισα να πάω να ρωτήσω κάποια πράγματα. Και όσα μου είπε μ'έκαναν να συνειδητοποίησω ότι έχω αρκετά ακόμα να μάθω. Με τις συστάσεις του έκανα μια νέα αρχή: καθάρισα το φίλτρο (δεν το'χα κάνει ποτέ!) με νεράκι, ξεβούλωσα την πνιγμένη στη μάκα αντλία, έκανα μια αλλαγή νερού και τα πράγματα βελτιώθηκαν. Επίσης, μέσα στις επόμενες μέρες θα πάρω και μια αεραντλία με air stone για καλύτερη οξυγόνωση και ανατάραξη του νερού. Μαζί μ'αυτά όλα, πήρα και δυο νέους κάτοικους για να ξυπνήσουν την αρρωστούλα, αδύναμη Μάρω (ή να τη στείλουν οριστικά, θα δείξει). Παρουσιάζουμε, λοιπόν, τον Axl και τη Διαμάντω, και υποσχόμαστε καλύτερες φωτογραφίες - αφού διαπιστώσουμε ότι τα πράγματα πηγαίνουν όντως κάπως καλύτερα και τα ψαράκια αντέχουν και είναι καλά...

Γεννητούρια!!!

Χτες το βράδυ, γυρνώντας από έξοδο, είδα προς μεγάλη μου έκπληξη δυο μικρούτσικα πλασματάκια να ξεπροβάλλουν πίσω από τη φουντωτή ντοματιά και το βράχο. Μόνο 2;;;!; Και τόσο, μα τόσο μικρά... Σίγουρα πιο μικρούλια από τα προηγούμενα νεογέννητα της Ρόζας. Πάνω στον ενθουσιασμό μου βέβαια να τα ταΐσω έριξα κατά λάθος μια τεράστια ποσότητα μωρουδιακού φαγητού μέσα στο νερό, πράγμα που σημαίνει ότι σήμερα πρέπει οπωσδήποτε να κάνω μια μεγάλη αλλαγή, προσέχοντας ταυτόχρονα να μην τα ρουφήξω! Ελπίζω να τα καταφέρουν. Προς το παρόν πάντως οι μεγάλοι δε δείχνουν να τα κυνηγάνε ιδιαίτερα - εκεί που τα παρατηρούσα, δυο τρεις φορές βρέθηκαν αντιμέτωπα με τον Billy ή τη Μάρω και δεν έγινε τίποτα.

Υποθέτω φυσικά ότι τα μικρούλια ανήκουν στη Μάρω, αφού ο Billy είναι στο ενυδρείο μόλις τρεις εβδομάδες. Επιπλέον, αυτό σημαίνει ότι ο μπαμπάς είναι άλλος, κάποιο αρσενικό από εκεί που τα είχαν στο μαγαζί... :-)

Προσοχή, ανακαίνισις...

Βλέποντας τα ψαράκια να πηγαίνουν μια χαρά, αποφάσισα να προχωρήσω λίγο παρακάτω το πράγμα και να αλλάξω λίγο τα έπιπλα του σπιτιού τους! Αφού χτες ξόδεψα αρκετή ώρα στο διαδίκτυο χαζεύοντας υπέροχα ενυδρεία και διαβάζοντας διάφορα άρθρα και αρθράκια επί του θέματος, πέρασα σήμερα από το πειραιώτικο pet shop και πήρα ένα κομμάτι ρίζα και μια cryptocoryne. Έβγαλα σχεδόν όλες τις πετρούλες της παλιάς γυάλας και προσπάθησα να αφαιρέσω την άλγη μαύρο μούσι που έχουν πιάσει, αλλά όσο καυτό νερό κι αν τους έριξα λίγα πράγματα κατάφερα. Έτσι κράτησα μόνο μια χούφτα και τις έβαλα όλες κάτω από το κερατόφυλλο. Αφαίρεσα και το βραχάκι που είχε επίσης την ίδια άλγη και προσπάθησα να την βγάλω, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν βγήκε όλη. Όταν στεγνώσει θα δω αν θα το ξαναβάλω, αλλά είχα κι άλλο ένα που είχα αγοράσει μαζί του και το φύλαγα για μια τέτοια περίπτωση, οπότε έβαλα στη θέση του αυτό που είναι πεντακάθαρο. Έφερα και την anubia μου πιο μπροστά και τη φύτεψα λίγο πιο καλά μπας και πιάσει και μεγαλώσει λίγο. Το αποτέλεσμα είναι κάπως έτσι.

Θα δούμε πως θα πάει και αν θα μεγαλώσουν τα φυτά. Αυτό που με δυσκόλεψε πάντως περισσότερο ήταν η ρίζα, η οποία έπρεπε να χωθεί για τα καλά μέσα στο χαλίκι αλλοιώς σηκώνεται και πάει στην επιφάνεια! Τόσο ελαφριά είναι, και δεν είχα κάτι άλλο πιο βαρύ να ρίξω από πάνω της... Τώρα φοβάμαι ότι όταν π.χ. κάνω αλλαγή νερού, αν την πετύχω μια με το λάστιχο θα φύγει. Ελπίζω πως όχι γιατί αρκετά αναστάτωσα το σύμπαν των μικρών σήμερα!

Νέα μέλη!

Ήρθε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου, η κατάλληλη στιγμή, όπως θέλετε πέστε το... Το μικρό 70λιτρο σπιτάκι απέκτησε δυο νέα μέλη! Η Jude, που μεγαλώνει συνέχεια και αρχίζει και γίνεται πια κανονικό ψαράκι, απέκτησε χτες βράδυ δυο καινούρια φιλαράκια, ή μάλλον κηδεμόνες μιας και είναι μεγαλύτεροι. Ο Billy (στην πρώτη φωτό) είναι ο άντρας της παρέας και η φλογερή, πορτοκαλί ουρά του με το ασορτί πτερύγιο δίνουν χρώμα στη συντροφιά. Το ταίρι του είναι η όμορφη Μάρω (στη δεύτερη φωτό), με την κοντούλα, γαλαζωπή, ιριδίζουσα ουρά. Ήδη, ο ζωηρούλης Billy έχει αρχίσει το κυνηγητό, και όταν μεγαλώσει λίγο ακόμα η Jude δεν θα ξέρει ποια να διαλέξει. Εύχομαι μόνο να είναι καλά, fingers crossed κτλ κτλ. Δεν θέλω να ξαναδώ σύντομα το θέαμα του χτεσινού πρωινού... Αν όλα πάνε καλά, υπόσχομαι σύντομα πολύ καλύτερες φωτογραφίες! (Δεν μπορώ να τα πιάσω τα άτιμα, τρέχουνε!)

The story so far #4: Η ζωή συνεχίζεται!

Έπρεπε όμως να συνεχίσω να προσπαθώ, αφού στο ενυδρείο είχαν μείνει δυο ψαράκια από το αρχικό δωράκι του Andy: η Ρόζα, μια κοντόχοντρη θηλυκιά με κοκκινωπή, ασύμμετρη ουρά (πρώτη φωτό) και ο Μανδαρίνος, ένας αρσενικός με πλούσια πύρινη ουρά και μια καμπουρίτσα στο πτερύγιο (δεύτερη φωτό). Είχα πει ότι αν ψοφούσαν και αυτά θα το σκεφτόμουν πολύ για το αν θα ξανάπαιρνα καινούρια, αφού η πρώτη γενιά δεν θα υπήρχε πια. Ξέρω πως αυτή δεν ήταν η πιο σωστή αντιμετώπιση και πως αν έχεις αποφασίσει να ασχοληθείς με τον υπέροχο κόσμο των ψαριών θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για δυσκολίες και απώλειες... αλλά αυτό δεν μετρίαζε τη στενοχώρια μου για τις μικρές ζωούλες που είχα αναλάβει να φροντίσω.

Ήδη, πάντως, ο Μανδαρίνος είχε αρχίσει να εμφανίζει τα γνωστά πια συμπτώματα: ο ζωηρούλης, αεικίνητος ψαρίνος έδειχνε άκεφος και δεν έτρωγε. Η Ρόζα, από τη μεριά της, έτρωγε κανονικά και η κοιλίτσα της ήταν φουσκωμένη. Βλέποντας όμως τον μικρούλη να αργοσβήνει δεν ήθελα να τρέφω ψευδαισθήσεις και προετοιμαζόμουν να δω σύντομα το ενυδρείο μου άδειο και στοιχειωμένο.

Ήταν 25 Ιανουαρίου, Κυριακή πρωί. Ξύπνησα και πήγα στο σαλόνι, άνοιξα τα πατζούρια και έσκυψα να δω τι γινόταν. Εϊδα τον Μανδαρίνο ακίνητο δίπλα στο φίλτρο, αλλά το μάτι μου έπιασε μια κίνηση... Κοίταξα λίγο δεξιά, και είδα ένα τσούρμο από μαύρα ματάκια να πηγαινοέρχονται νευρικά! Η Ρόζα είχε κάνει το θαύμα της! Μέτρησα περίπου 20 πιτσιρικάκια που περιφέρονταν ψάχνοντας φαγητό. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη.

Δυο-τρεις μέρες αργότερα η Ρόζα έφυγε από το μάταιο τούτο κόσμο, ταλαιπωρημένη και από τη γέννα, αλλά τα 20 μικρούλια έμειναν στο μεγάλο άδειο σπίτι με μοναδικό εποπτεύοντα τον άκακο Μπάμπη, τον καφετί γλύφτη. Τους αγόρασα φαγητό σε σκόνη και άρχισα να κάνω συχνές αλλαγές νερού για να μην διακινδυνεύσω αύξηση της αμμωνίας. Όλα πήγαιναν καλά και περίπου 15 επιβίωναν κι έμοιαζαν ζωηρότατα. Όμως, δυο-τρεις εβδομάδες αργότερα σε μια αλλαγή νερού έριξα λίγο παραπάνω αλάτι απ'ό,τι έπρεπε και πολλά ψαράκια δεν το άντεξαν. Έμειναν 7.

Στα τέλη Φεβρουαρίου, πάνω που έκλειναν ένα μήνα ζωής, τα 5 από αυτά χάθηκαν, ένα-ένα. Κι αυτά με παρόμοια συμπτώματα με τους μεγάλους - σταμάταγαν να τρώνε. Απογοητεύτηκα ξανά. Εϊχαν μείνει δυο, εκ των οποίων το ένα, θηλυκό, ήταν διπλάσιο από το άλλο - έτρωγε σαν τρελή. Αρχές Μαρτίου όμως ξαφνικά σταμάτησε κι αυτή. Μετά από λίγες μέρες σταμάτησα να τη βλέπω. Είχε μείνει μόνο ένα ψαράκι, και αποφάσισα ότι αν έχανα κι αυτό ίσως έδινα το ενυδρείο. Δεν άντεχα άλλη απογοήτευση.

Κι όμως. Το μικρούλι επιβίωσε. Αποδείχθηκε θηλυκό, και την έβγαλα Jude, προς τιμήν μιας φίλης μου στην Αγγλία. Σιγά-σιγά μεγάλωσε, και τα πλευρικά της πτερυγιάκια πήραν ένα πρασινογάλαζο χρώμα, δείχνοντας ότι μάλλον ήταν απόγονος του Edmund, που ήταν και ο μοναδικός αρσενικός που είχε γαλάζια πτερύγια και ουρά. Τώρα πια είναι περίπου 2 εκατοστά, έχει κλείσει τους 3 μήνες και η όρεξή της, μην τη ματιάσω, είναι μια χαρά. Κι επειδή σήμερα (23/4) ο Μπάμπης μας άφησε χρόνους - όπως έμαθα στο pet shop, δεν τρέφεται με όλων των ειδών τις άλγες όπως πίστευα, κι έτσι όταν τελείωσαν οι άλγες στα τζάμια ο κακομοίρης μαράζωσε - αποφάσισα να κάνω μια νέα αρχή. Η Jude θα αποκτήσει και πάλι παρεούλα!